Rouke bij Hart van Nederland

Rouke was gister bij Hart van Nederland!

Bekijk hier het item:

https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2018/rouke-52-traint-voor-zwaarste-paardenrace-ter-wereld/

Rouke op radio 2

Foto: Wedstrijd in Laag-Soeren met Joy Pan.

Leuk interview op Radio 2 met Rouke. Onder meer over: Wat te doen als je moet plassen middenop de steppe?!

Terugluisteren:

https://www.nporadio2.nl/gemist/audio/19660/rouke-doet-mee-aan-de-zwaarste-paardenrace-ter-wereld

Rouke in De Telegraaf

In het spoor van Dzjengis Khan

Nederlandse uitgekozen voor loodzware paardenrace Mongolië

Lees hier het artikel:

https://www.telegraaf.nl/e/2325814/

 

Foto: Gemaakt door Rouke (‘onderweg even een Telegraaf gescoord’) in de auto samen met Jeanette Wilhelm op weg naar een training in De Eifel in Duitsland met Chatar en Joy Pan.

Rouke op tv Gelderland

Vandaag is Rouke gefilmd door Omroep Gelderland.
In tien dagen 1000 kilometer afleggen, op een paard!

Klik op onderstaande link voor het item:

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2317230/Rouke-52-traint-voor-barre-tocht-in-Mongolie-1000-kilometer-te-paard

 

Dagboek 5: Valtraining (filmpje!)

Dagboek 4: Zuinig op mijn kont

13 mei

Zuinig op mijn kont

Wat een dag, na alle voorbereidingen moest dit ons (Pan en mij) eerste ‘feessie’ worden…Vroeg naar Kootwijkerbroek, Pan voeren en alles nogmaals checken.

Doordat ik mijn zadel en singel ook gebruik om op Gabber te rijden, kan het ook zomaar zijn dat ik iets vergeet (menselijk toch) om van het ene paard naar het andere mee te nemen. Gelukkig was er dan die laatste check….singel!!!!!! Vergeten. Je kunt wel stellen dat een singel een van de meest belangrijke dingen is om paard te rijden, tenzij je zonder zadel wilt rijden. Dit laatste lijkt me geen succes voor een wedstrijd van 40 kilometer. M’n kont moet nog langer mee en als het ff kan, zonder blaren. Ik ben heel zuinig op m’n kont. Als daar eenmaal een doorzit- of rij-plek komt, is dat erg vervelend. Elke dag rijden geeft zo’n plek niet de rust om te genezen. Dus ook altijd talkpoeder in de poetskist. Sowieso ook voor Pan, die eerst een heerlijke talkpoeder behandeling krijgt alvorens de sjabrak op z’n rug te leggen. Dit gaat altijd gepaard met een witte stofwolk, maar het werkt en daar gaat het om. Stijn was zo aardig deze nog even langs te brengen en daarna vertrokken richting KNHS, waar Janny klaar stond om Pan meteen los te stappen. Jeanette en Maurijn waren er inmiddels ook om mij te helpen bij het groomen.

Voorkeuring, altijd spannend. Helemaal goed! We kunnen aan de start. Bernd was inmiddels ook aanwezig en we spraken samen het roadbook door. Ja, dit gaat er heel professioneel aan toe. Zelfs voor de 40 km, is alles getimed en gecontroleerd. Pan zag er ontspannen uit en had er zienderogen zin in. Janny had hem het hele terrein al laten zien, het leek wel of hij wist wat de bedoeling was. Niet gek natuurlijk met een paard dat al zoveel internationale wedstrijden heeft gelopen. Maar goed, na een verhuizing 4 weken geleden van de Ardennen naar de Veluwe, heeft hij al veel moeten ‘schakelen’.

Moederdag met rugnummer 13 op de 13de

De rit ging super. De massastart was heftig en de eerste kilometers over de hei ook. Hij was niet rustig te krijgen, galopperen op de plaats, graag iedereen voorbij willen en op zeer ongelijk terrein. Het koste me wel wat moeite hem rustig te laten lopen. Met in m’n achterhoofd zijn verleden met spierbevangenheid tijdens de wedstrijden, veroorzaakt door stress, probeerde ik rustig te blijven. Na 5 kilometer kwam de rust terug. Bij het groompunt stonden de grooms klaar met water voor Pan en mij. Rustig daar weer weggereden, het veld was uitelkaar gevallen gelukkig, dus was er meer rust om in gelijkmatig tempo door te rijden.

Groompunt 2, we zijn al weer over 3 kilometer bij de vetgate. Dat was heel spannend. Iedereen stond klaar om te koelen, heel snel aangeboden en een hartslag van 56! Locomotie ging goed! Door naar de 2eronde…maar eerst even pauze.

Tweede ronde, deze ging iets meer gecontroleerd, met name over de hei. In de verte zag ik wat ruiters rijden, maar desondanks voelde ik me even ‘alleen met Pan’. Hij draafde in een mooi gelijkmatig tempo over de hei. Bij het bos gekomen, begon het zachtjes te regenen. Groompunt in zicht, ook dit ging rustiger. Ook het laatste groompunt werd aangedaan en toen door naar de finish. Geconcentreerd stuurde ik Pan richting de wapperende vlaggen, oren naar voren in een mooie gelijkmatige galop. In m’n achterhoofd nog een vage gedachte dat hij misschien zou schrikken van de mensen die na de finish stonden en de ‘ereronde die Jeanette en Chatar gisteren VOOR de finish maakten, omdat het te veel ‘geweld’ was. Maar Pan ging recht over de finish. Wat een mooie wedstrijd en wat een paard.

De laatste keuring ging goed met een hartslag van 44, waar we trots op mogen zijn. Met rugnummer 13, het was vandaag de 13e, het was vandaag moederdag en de sterfdag van mijn vader. Het was een prachtige dag, met lieve mensen die me vandaag hebben ondersteund. Ik wilde vandaag nog 1 belangrijk ding doen en dat was nog even naar mijn moeder toe om haar een dikke knuffel te geven en een bos moederdagbloemen…

‘Hallo mam, een fijne dag gehad vandaag? ‘ ‘Ja hoor.’ ‘ Weet je waarom ik hier ben?’ ‘Ja, het is moederdag vandaag.’ …mijn dag kon niet beter…

 

Dagboek 3: Defender onder de stickers

10 mei

Checkrondje met Pan

Voorbereidingen voor de wedstrijd van zaterdag en zondag in Ermelo. We hebben de groompunten nagereden, tijd opgenomen van punt tot punt. ’s Middags met Pan een ‘checkrondje’ gereden en hij voelde fit. Alle gangen en galop aan beide kanten. Zijn voorkeursgalop rechts is wel duidelijk. Het aanspringen in links ging niet op het rechte pad. Toen ben ik wat kronkelpaadjes gaan opzoeken, waar ik in de bochten naar links hoopte dat hij makkelijk zou aanspringen. Gelukkig ging dit goed en ook op die kant voelde hij stabiel, soepel en heel regelmatig. Laat de wedstrijd maar komen…

’s Avonds ben ik nog een rondje met Gabber en Florus gaan rijden. Ook zij hadden er zin in. Nu in de tijd van het verharen kan de energie op een lager pitje staan, maar daar was niets van te merken.

11 mei

De Defender onder de stickers

Vroeg tussen de klamme lappen vandaan. Paarden en honden gevoerd en om 7 uur vertrokken naar Winkel. Ja, die plaats bestaat…

Met de Defender naar Noord-Holland gereden. Het was rustig op de weg, dus ik kon goed doorrijden. En doorrijden, zonder al te veel geronk en gewiebel, houdt in: 90 kilometer per uur. Eindbestemming: MX-stickers, zij gingen mijn auto beplakken met stickers om aandacht te vragen voor mijn actie voor Alzheimer Nederland, door mee te rijden in de Mongol Derby. De heren zaten al klaar met de koffie en ik vulde dit aan met verse warme gevulde koeken. Tja, deze heren hebben zo hun best gedaan om mijn ontwerp nog op de valreep voor de wedstrijd van aankomend weekend geprint te hebben, dat was wel ‘een koekje’ waard….

De stickers werden niet door henzelf geplakt, maar hadden een ‘buurbedrijf’ bereid gevonden om deze erop te plakken. De stickers konden ook opgestuurd worden, maar ik wilde zelf m’n handen niet aan dit klusje ‘plakken’.

De heren 2 panden verderop stonden klaar. De URL was ietwat onduidelijk zichtbaar op de foto, dus had ik bedacht deze er nog eens ‘los’ onder te laten plakken. De tekst op een transparante ondergrond in de kleur oranje. Dit laatste bleek geen succes, bijna onleesbaar. Het moesten ‘losse’ letters worden in de kleur wit direct op de auto.

De heren hebben meteen de bestanden uitgewisseld en een kwartiertje later rolden de ‘losse letters’ uit de printer. Dit was veel beter en belangrijker: veel duidelijker. Met een volgeplakte auto, reed ik even later naar huis.

’s Middags alles voorbereid voor de wedstrijd van morgen. Jeanette gaat de 120 kilometer met Chatar rijden. De voorkeuring vond ’s middags plaats en daarna zijn we met het hele groomteam gaan eten. Daarna even naar huis voor het verzorgen van de beestjes en toen door naar de KNHS om bij de stal van Chatar te waken totdat de beveiliging om 23 uur het stokje overnam.

Snel naar huis, beestjes verzorgd en naar bed, de wekker stond op 4.30 uur…

12 mei

Verstandigheid loont

Wederom vroeg uit de veren. Naar het KNHS terrein gereden om Chatar te trakteren op een zaterdagochtend ontbijt. Zichtbaar relaxed trof ik hem aan in z’n stal.

Om 7 uur de start, maar voor die tijd was ik al naar het eerste groompunt gereden.

Alle vetchecks gingen goed gedurende de dag. In de laatste ‘lus’ ontketende zich een ware strijd. ‘De Emiraten’ op 1 en op de hielen gezeten door Jeanette met Chatar. Nog een paar groompunten te gaan, maar heeft zeer verstandig besloten om ’haar eigen’ wedstrijd te rijden, zonder teveel risico’s. Dit bleek een erg verstandige keuze. Als 4ekwamen ze over de finish en na de laatste veterinaire controle viel ‘de zandman’ uit. Paard kreupel en dus afgekeurd. In dit geval  ‘hard lopers zijn…’ Voor Jeanette en Chatar betekende dit een mooie 3e podiumplaats. Supertrots op ze en dat ik vandaag deelgenoot mocht zijn van dit succes, was een cadeautje.

 

Dagboek 2: De man met de pijp

3 mei

De man met de pijp

Goedemorgen deze morgen! Ik werd wakker van veel kabaal buiten in de beukenhaag. Het slaapkamerraam stond open en kennelijk waren een paar merels elkaar aan het uitschelden voor een plekje in de tuin. Dit begint dan om 6 uur…

Vandaag heb ik Pan laten ‘doorlichten’ door een osteopaat, om te weten hoe hij er nu ‘bij loopt’, alvorens ik hem verder in de wedstrijdsport laat meedoen.

Er was weinig mis met hem, hier en daar een kleine blokkade, maar dat was snel weer losgemaakt. Een gedegen voedingsadvies was ook aan de orde. Langzaamaan gaat er toch iets veranderen in z’n maaltijden. Gelukkig eet hij graag en dat moet ook, zeker nu ik toch wel wat van hem vraag.

Vanmiddag even een bezoek gebracht aan mama. Wat zat ze er lekker bij, in de ligstand van haar rolstoel lag ze te soezen in de zon, die heerlijk haar lichte kamer inscheen. We hebben naar de wolken gekeken. ‘Als je goed kijkt zie ik daar een man met een pij.’ ‘Waar ma?’ ’Nou, daar boven het huis.’ Inderdaad met een beetje fantasie was er daadwerkelijk een man met een pijp te zien. ‘Wat zie je dan in die andere wolk?’ Het bleef lang stil, ze bleef naar de lucht staren. En toen opeens: ’Heb jij al iets van oma gehoord, ik heb haar al een paar dagen niet gesproken.’ In deze situatie op dit ogenblik, in deze serene rust, zoals we zo naast elkaar zaten, wilde ik haar niet van streek maken en antwoordde: ‘het zal vast goed met haar gaan, anders had ze wel even gebeld.’ Ze keek me aan, met een blik van ‘ja, dat is ook zo’. En haar blik dwaalde weer af richting de lucht, waar zich weer een nieuwe mooie vorm voordeed…

5 mei

Vrouwennetwerk Bites & Business

Vanmorgen een interview gegeven voor de lokale krant met Myra over Bites & Business. Een vrouwennetwerkgroep die wij zijn opgestart hier op de Veluwe. Vorig jaar september zijn we begonnen met ‘onze’ 6 tot 7 eetbijeenkomsten per jaar. Deze vinden plaats op leuke locaties. Erg gezellig. We zijn al bij Hop-Eest in Putten en Kasteel Staverden geweest. Binnenkort volgt het Paarden Rusthuis De Wildtshof in Uddel en de Ouwendorperhoeve in Garderen.

Daarna ben ik gaan rijden met Jeanette en Ad op de Posbank. Wederom een prachtige rit door zeer afwisselend gebied. Pan had er zin an!

6 mei

Snurk

Tijd voor IJslanders!! Gabber en Florus vroeg gezadeld en een mooie rit gemaakt. Zelfs met de wintervacht met deze temperaturen hadden ze er zin in. Onderweg zijn we natuurlijk het nodige wild tegengekomen. De paarden hebben het altijd eerder in de gaten dan ik. Je voelt dan een bepaalde spanning in het lijf komen en de oren gespitst, en Florus geeft dan vaak een soort ‘snurk’ geluid. Als we het wild dan gepasseerd zijn wordt er ontspannen met een zucht….

7 mei

Meisje te pony

Vanmiddag heb ik Pan ingeladen en ben in het Speulderbosch gaan rijden. Het blijft leuk rijden daar. Zo nu en dan dwalen mijn gedachten tijdens de rit af naar het verleden. Als 12-jarig meisje maakte ik hier ‘de Dunen’ onveilig. Galopperend tegen de heuvels op, rustig m’n pony manoeuvrerend tussen de dansende bomen door, zonder ook maar op een ruiterpad te letten. Het bos was ‘van mij’ en ik voelde me vrij. Dat gevoel kreeg ik weer. Deze ‘klimgeit’ uit de Ardennen vond het maar wat leuk de heuveltjes. Ik voelde me weer even dat meisje, dat lak had aan ruiterpaden. Wat?! Aan paden überhaupt. Pan was in een mooie rustige galop ook tussen de bomen door aan het rijden. Voelbaar had hij er zin in. Eenmaal weer op een recht pad te zijn gekomen, ging het nog een tandje harder. Een wat hardere bodem onder zijn hoeven, maakte het voor hem wat makkelijker.

Voor hem zijn de zachte Veluwse bospaden wel wennen, maar steeds makkelijker weet hij ook hiermee om te gaan.

 

Als ik beter ben, ga ik weer lekker naar huis

Na deze heerlijke trainingsrit die ook gedeeltelijk ging over de route die aankomend weekend gereden gaat worden ben ik even bij m’n moeder langs gegaan.

Ze zat heerlijk in het namiddagzonnetje in de serre. Op haar trui zat een enorme vlek. ‘Hé mam, wat heerlijk hier zo in de zon.’ Ik ging naast haar zitten. ’Ja, nu is het wel weer lekker, maar vanmiddag was het bloedheet hier. Maar nu is het goed.’ ‘En was de koffie lekker?’, vroeg ik. Ze keek me vragend aan en keek naar de enorme vlek op haar borst. ’Ja, dat ging vanmiddag niet zo netjes, maar ach, die kan gewoon de was in, dat regelen ze hier wel.’

Het gesprek ging verder over koetjes en kalfjes. Een nieuwe bewoner mengde zich in het gesprek. Uit het niets begon hij een verhaal over de boeren. Boeren werken hard en dat weten heel veel mensen niet. Mensen willen weinig betalen voor producten van de boerderij. De man heeft zelf een boerderij gehad, denk ik. Het gesprek ging grotendeels over zijn vader en hoe zwaar hij het heeft gehad om zijn boerderij rendabel te maken. Later merkte ik in het gesprek, dat het niet over zijn vader ging, maar dat hij zelf de hoofdrol had in het verhaal.

De dame aan de andere kant van de serre zat voor zich uit te kijken. Toen de verpleging vroeg of ze iets wilde drinken, kwam er geen reactie. Ze bleef maar voor zich uitkijken, zei niets… Deze dame is sinds 2 weken op de afdeling komen wonen en steeds als ik op bezoek kwam, zat ze daar, op een stoel. Ik heb haar nog nooit iets horen zeggen. Nee, dan mevrouw F. Altijd vrolijk, tenminste als ik er ben. Ze heeft het regelmatig over het feit dat ze hier maar tijdelijk is en als ze beter is weer lekker naar huis gaat. Dat is ook bij mijn moeder ‘het geval’. ‘Als ik beter ben, ga ik weer lekker naar huis’…

Vanavond wat krachtoefeningen gedaan. Planken behoort tot mijn ‘grote’ favorieten, zo ook de lunges. Het bospad op en af. Rechtop, buikspieren aanspannen…

 

Dagboek ‘100 dagen vanaf nu’

 

1 mei 2018

100 dagen vanaf nu……..

Voorzichtig doe ik de deur van haar kamer open, die op een kier staat. Daar zit ze, in haar rolstoel voor het raam, naar buiten te kijken.

‘Hallo mam, wat zit je toch weer lekker hier, zit je de blaadjes aan de bomen te bekijken, het wordt nu echt lente’. Ik geef haar een knuffel. ‘Gaat het goed met je?’, het antwoord laat gelukkig niet lang op zich wachten. ’Ja hoor, prima en hoe is het met jou?’. ‘Druk?’, vraagt ze. ‘Ja, ik ben wel met wat dingen bezig, maar ‘druk’, tja, dat is makkelijk zeggen, maar ik heb een vol programma’. Ze lacht, haar ogen staan vrolijk en ik ben dat ook, blij haar zo te zien zitten…….

100 dagen vanaf vandaag sta ik aan de start van de Mongol Derby 2018. De kunst is nu om mezelf heel te houden, na alle krachttrainingen, hardlooptrainingen, endurance en horsemanship trainingen, en niet te vergeten, dressuurles.

Er staan nog wat nieuw soort trainingen in de planning zoals, valtraining, GPS en kaartlees-training. En dan staan er nog een heleboel paarden ‘op de agenda’ van mensen waarvan ik hun paard mag rijden. Het aftellen is begonnen en de spullen die mee moeten ben ik aan het verzamelen.

De afgelopen maanden is er veel gebeurd. Naast de krachttrainingen ben ik samen met Jeanette Wilhelm haar paarden aan het trainen. Wekelijks diverse stapritten in de winter in Kootwijk en het Montferland. En nu we aan het begin van het sportseizoen staan, worden deze trainingen intensiever en gaan over meer kilometers. Kilometers stappen in de Eifel, goed voor alle billen ;-)) Trainingsritten van 30 kilometer draf/galop, staan meerdere keren op de agenda per week.

Inmiddels heb ik 3 wedstrijden gereden in Klasse 1 van de endurance en heb mogen rijden op Jeanette haar paarden. Hoe gaaf was het om de eerste wedstrijd in Buinen op Chatar te mogen starten! En hoe onverwacht goed de andere 2 wedstrijden met Dahrouck gingen.

In IJsselstein hebben we weliswaar de eerste 5 kilometer meer dwars over de weg gelopen dan recht, maar na die 5 kilometer zijn we ‘iedereen gaan pakken’ en een mooie eerste plaats behaald. De 3ewedstrijd was een thuiswedstrijd. Het was enorm koud, dat vond Dahrouck ook, dus hadden we ons beperkt tot een 20 kilometer ook omdat de grond op veel stukken bevroren was. Na deze wedstrijd mogen wij ons begeven in de 2eklasse, zo wordt het steeds serieuzer…..

Naast de paarden van Jeanette, heb ik 3 weken geleden een endurance paard uit de Ardennen naar Kootwijkerbroek gehaald. Joy Pan vult de kudde bij Jeanette mooi aan. De eerste trainingen zijn goed doorstaan en we zijn ons nu aan het voorbereiden op een 40 kilometer wedstrijd in Ermelo over 2 weken.

Naast het rijden op de Arabieren, rijd ik ook mijn 2 toppers Gabber en Florus. Zij zijn zich momenteel aan het ontdoen van de nodige wintervacht en komen steeds meer in vorm. Vanavond ga ik mezelf weer ‘in vorm’ trainen in de sportzaal……

2 mei 2018

Vandaag probeer ik mijn laatste werk ‘weg te werken’. De projecten die ik had lopen zijn afgerond of dusdanig in gang gezet, dat ik daar niet veel meer aan hoef te doen. Vanaf nu is het grotendeels, trainen, paarden, voorbereidingen voor de Mongol Derby en proberen dit dagboek een beetje bij te houden…’leuk voor later….?’

Vanmiddag heb ik met Pan een zeer afwisselend trainingsrondje op de hei in Vierhouten gemaakt. Voor de eerste keer alleen gereden met hem. De afgelopen weken reed ik met Jeanette natuurlijk en heb afgelopen zondag een trainingsrit bij Uddel gemaakt met iemand die aan het trainen is voor de 160 kilometer over 1,5 week in Ermelo. Maar nu dus alleen met hem op ‘stap’, draf en galop.

Pan keek zijn ogen uit, als ervaren ‘klimgeit’ uit de Ardennen, was dit toch wel heel erg ver van je af kijken naar de heuveltjes. Het was prachtig weer, de lucht was blauw en hij had er heel veel plezier in en zeker toen hij de heuveltjes op mocht galopperen…..alleen was nu de ondergrond wat zachter. Ja, die zachte ondergrond is natuurlijk wel wennen voor hem, maar we bouwen het rustig op.

 

 

 

Artikel in digitale nieuwsbrief Alzheimer Nederland

Deze week is de digitale nieuwsbrief van stichting Alzheimer Nederland verstuurd en online gezet op de website www.alzheimer-nederland.nl. Hierin nu een mooi artikel over de actie van Rouke.

In tien dagen tijd duizend kilometer afleggen over de Mongoolse steppe op half wilde paarden. Rouke Bloemsma (52) gaat in augustus de uitdaging van haar leven aan: ze doet mee aan de Mongol Derby, de zwaarste paardenrace ter wereld. Met haar deelname zamelt ze geld in voor Alzheimer Nederland.

Een trektocht te paard door de ongerepte natuur staat al jaren op het verlanglijstje van ervaren ruiter Rouke Bloemsma. Ze maakte plannen voor avonturen in onder andere IJsland en Oekraïne, maar het bleef altijd bij plannen. Waarom gaat ze nu wel? En waarom de zwaarste paardenrace ter wereld? ‘De Mongol Derby is de ultieme manier om te testen hoe ver ik mijn eigen grenzen op fysiek en mentaal gebied kan verleggen. Omdat ik de jongste niet meer ben, wil ik daar niet langer mee wachten’, aldus Rouke.

Lees meer >>