Dagboek 2: De man met de pijp

3 mei

De man met de pijp

Goedemorgen deze morgen! Ik werd wakker van veel kabaal buiten in de beukenhaag. Het slaapkamerraam stond open en kennelijk waren een paar merels elkaar aan het uitschelden voor een plekje in de tuin. Dit begint dan om 6 uur…

Vandaag heb ik Pan laten ‘doorlichten’ door een osteopaat, om te weten hoe hij er nu ‘bij loopt’, alvorens ik hem verder in de wedstrijdsport laat meedoen.

Er was weinig mis met hem, hier en daar een kleine blokkade, maar dat was snel weer losgemaakt. Een gedegen voedingsadvies was ook aan de orde. Langzaamaan gaat er toch iets veranderen in z’n maaltijden. Gelukkig eet hij graag en dat moet ook, zeker nu ik toch wel wat van hem vraag.

Vanmiddag even een bezoek gebracht aan mama. Wat zat ze er lekker bij, in de ligstand van haar rolstoel lag ze te soezen in de zon, die heerlijk haar lichte kamer inscheen. We hebben naar de wolken gekeken. ‘Als je goed kijkt zie ik daar een man met een pij.’ ‘Waar ma?’ ’Nou, daar boven het huis.’ Inderdaad met een beetje fantasie was er daadwerkelijk een man met een pijp te zien. ‘Wat zie je dan in die andere wolk?’ Het bleef lang stil, ze bleef naar de lucht staren. En toen opeens: ’Heb jij al iets van oma gehoord, ik heb haar al een paar dagen niet gesproken.’ In deze situatie op dit ogenblik, in deze serene rust, zoals we zo naast elkaar zaten, wilde ik haar niet van streek maken en antwoordde: ‘het zal vast goed met haar gaan, anders had ze wel even gebeld.’ Ze keek me aan, met een blik van ‘ja, dat is ook zo’. En haar blik dwaalde weer af richting de lucht, waar zich weer een nieuwe mooie vorm voordeed…

5 mei

Vrouwennetwerk Bites & Business

Vanmorgen een interview gegeven voor de lokale krant met Myra over Bites & Business. Een vrouwennetwerkgroep die wij zijn opgestart hier op de Veluwe. Vorig jaar september zijn we begonnen met ‘onze’ 6 tot 7 eetbijeenkomsten per jaar. Deze vinden plaats op leuke locaties. Erg gezellig. We zijn al bij Hop-Eest in Putten en Kasteel Staverden geweest. Binnenkort volgt het Paarden Rusthuis De Wildtshof in Uddel en de Ouwendorperhoeve in Garderen.

Daarna ben ik gaan rijden met Jeanette en Ad op de Posbank. Wederom een prachtige rit door zeer afwisselend gebied. Pan had er zin an!

6 mei

Snurk

Tijd voor IJslanders!! Gabber en Florus vroeg gezadeld en een mooie rit gemaakt. Zelfs met de wintervacht met deze temperaturen hadden ze er zin in. Onderweg zijn we natuurlijk het nodige wild tegengekomen. De paarden hebben het altijd eerder in de gaten dan ik. Je voelt dan een bepaalde spanning in het lijf komen en de oren gespitst, en Florus geeft dan vaak een soort ‘snurk’ geluid. Als we het wild dan gepasseerd zijn wordt er ontspannen met een zucht….

7 mei

Meisje te pony

Vanmiddag heb ik Pan ingeladen en ben in het Speulderbosch gaan rijden. Het blijft leuk rijden daar. Zo nu en dan dwalen mijn gedachten tijdens de rit af naar het verleden. Als 12-jarig meisje maakte ik hier ‘de Dunen’ onveilig. Galopperend tegen de heuvels op, rustig m’n pony manoeuvrerend tussen de dansende bomen door, zonder ook maar op een ruiterpad te letten. Het bos was ‘van mij’ en ik voelde me vrij. Dat gevoel kreeg ik weer. Deze ‘klimgeit’ uit de Ardennen vond het maar wat leuk de heuveltjes. Ik voelde me weer even dat meisje, dat lak had aan ruiterpaden. Wat?! Aan paden überhaupt. Pan was in een mooie rustige galop ook tussen de bomen door aan het rijden. Voelbaar had hij er zin in. Eenmaal weer op een recht pad te zijn gekomen, ging het nog een tandje harder. Een wat hardere bodem onder zijn hoeven, maakte het voor hem wat makkelijker.

Voor hem zijn de zachte Veluwse bospaden wel wennen, maar steeds makkelijker weet hij ook hiermee om te gaan.

 

Als ik beter ben, ga ik weer lekker naar huis

Na deze heerlijke trainingsrit die ook gedeeltelijk ging over de route die aankomend weekend gereden gaat worden ben ik even bij m’n moeder langs gegaan.

Ze zat heerlijk in het namiddagzonnetje in de serre. Op haar trui zat een enorme vlek. ‘Hé mam, wat heerlijk hier zo in de zon.’ Ik ging naast haar zitten. ’Ja, nu is het wel weer lekker, maar vanmiddag was het bloedheet hier. Maar nu is het goed.’ ‘En was de koffie lekker?’, vroeg ik. Ze keek me vragend aan en keek naar de enorme vlek op haar borst. ’Ja, dat ging vanmiddag niet zo netjes, maar ach, die kan gewoon de was in, dat regelen ze hier wel.’

Het gesprek ging verder over koetjes en kalfjes. Een nieuwe bewoner mengde zich in het gesprek. Uit het niets begon hij een verhaal over de boeren. Boeren werken hard en dat weten heel veel mensen niet. Mensen willen weinig betalen voor producten van de boerderij. De man heeft zelf een boerderij gehad, denk ik. Het gesprek ging grotendeels over zijn vader en hoe zwaar hij het heeft gehad om zijn boerderij rendabel te maken. Later merkte ik in het gesprek, dat het niet over zijn vader ging, maar dat hij zelf de hoofdrol had in het verhaal.

De dame aan de andere kant van de serre zat voor zich uit te kijken. Toen de verpleging vroeg of ze iets wilde drinken, kwam er geen reactie. Ze bleef maar voor zich uitkijken, zei niets… Deze dame is sinds 2 weken op de afdeling komen wonen en steeds als ik op bezoek kwam, zat ze daar, op een stoel. Ik heb haar nog nooit iets horen zeggen. Nee, dan mevrouw F. Altijd vrolijk, tenminste als ik er ben. Ze heeft het regelmatig over het feit dat ze hier maar tijdelijk is en als ze beter is weer lekker naar huis gaat. Dat is ook bij mijn moeder ‘het geval’. ‘Als ik beter ben, ga ik weer lekker naar huis’…

Vanavond wat krachtoefeningen gedaan. Planken behoort tot mijn ‘grote’ favorieten, zo ook de lunges. Het bospad op en af. Rechtop, buikspieren aanspannen…